Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa
im. Ludomira Różyckiego w Bytomiu

Patron szkoły

Ludomir Różycki

Kompozytor, dyrygent i pedagog. Urodzony 18 września 1883 w Warszawie, zmarł 1 stycznia 1953 w Katowicach.

Studiował grę na fortepianie w klasie Aleksandra Michałowskiego, teorię u Gustawa Rogulskiego i Michała Biernackiego oraz kompozycję pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego w Instytucie Muzycznym w Warszawie, który ukończył w 1904 ze złotym medalem. W latach 1904-07 kontynuował studia kompozytorskie u Engelberta Humperdincka w Akademie der Künste w Berlinie.

Jako kompozytor zadebiutował scherzem symfonicznym STAŃCZYK op. 1 wykonanym w lutym 1904 w Filharmonii Warszawskiej pod batutą Emila Młynarskiego. W 1905, wspólnie z Karolem Szymanowskim, Grzegorzem Fitelbergiem i Apolinarym Szeluto, założył Spółkę Nakładową Młodych Kompozytorów Polskich - ugrupowanie działające do 1912 na rzecz promocji nowej muzyki polskiej za granicą. W 1907, po odrzuceniu propozycji objęcia stanowiska profesora Konserwatorium w Oslo, przeniósł się do Lwowa, gdzie przez 4 lata pracował jako dyrygent opery i prowadził klasę fortepianu w Konserwatorium Galicyjskim Towarzystwa Muzycznego. W 1912 zdobył I nagrodę za poemat symfoniczny KRÓL KOFETUA op. 24 na konkursie kompozytorskim zorganizowanym z okazji 10-lecia Filharmonii Warszawskiej. Od 1912 do 1918 przebywał w Berlinie, skąd odbywał podróże artystyczne m.in. do Szwajcarii, Włoch i Francji. W 1918 powrócił na stałe do Warszawy - tu przez krótki czas był dyrygentem w Teatrze Wielkim.

W okresie międzywojennym zajmował się działalnością publicystyczną, organizacyjną i pedagogiczną. W 1926 współuczestniczył w założeniu Stowarzyszenia Kompozytorów Polskich i został jego pierwszym prezesem. W latach 1930-32 wykładał w Konserwatorium Warszawskim. W czasie II wojny światowej brał udział w konspiracyjnych koncertach jako pianista i akompaniator. Po klęsce Powstania Warszawskiego, w czasie którego spłonęło wiele jego rękopisów, Różycki schronił się w Osieczanach koło Krakowa. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Katowicach, gdzie podjął pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. W latach 1945-46 pełnił obowiązki dziekana Wydziału Teorii, Kompozycji i Dyrygentury katowickiej uczelni. Ostatnie lata życia spędził nad rekonstrukcją partytur zniszczonych podczas wojny.

Ludomir Różycki otrzymał wiele nagród i odznaczeń, m.in. w 1925 Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta, w 1937 złoty medal Rządu Francuskiego za balet APOLLO I DZIEWCZYNA oraz Państwową Nagrodę Muzyczną za operę EROS I PSYCHE, w 1946 Złoty Krzyż Zasługi, w 1950 Order Sztandaru Pracy I klasy, w 1951 Krzyż Komandorski z Gwiazdą Polonia Restituta, w 1952 Nagrodę Państwową I stopnia za całokształt twórczości. Od 1945 był członkiem Związku Kompozytorów Polskich.

Ważniejsze kompozycje:

  • STAŃCZYK op. 1, scherzo symfoniczne na orkiestrę (1903-04)
  • PRELUDIA op. 2 na fortepian (1904)
  • DWA PRELUDIA I DWA NOKTURNY op. 3 na fortepian (1904)
  • GRA FAL op. 4 na fortepian (1904)
  • DWIE MELODIE op. 5 na skrzypce lub wiolonczelę i fortepian (1904-09)
  • 4 IMPROMPTUS op. 6 na fortepian (1904)
  • OSIEM PIEŚNI DO SŁÓW TADEUSZA MICIŃSKIEGO op. 9 na głos i fortepian (1904)
  • BALLADA op. 18 na fortepian i orkiestrę (1904)
  • FANTAZJA op. 11 na fortepian (1905)
  • 3 MORCEAUX op. 15 na fortepian (1905)
  • CONTES D'UNE HORLOGE op. 26 na fortepian (1905)
  • AIR, MIRAGE, UN RÈVE op. 28 na fortepian (1905)
  • BOLESŁAW ŚMIAŁY op. 8, poemat symfoniczny na orkiestrę (1906)
  • SONATA NA WIOLONCZELĘ I FORTEPIAN op. 10 (1906)
  • CZTERY PIEŚNI Z CYKLU ORFAN op. 12 na głos i fortepian (1906)
  • SZEŚĆ PIEŚNI op. 14 na głos i fortepian (1906)
  • SZEŚĆ PIEŚNI DO SŁÓW TADEUSZA MICIŃSKIEGO op. 16 na głos i fortepian (1906)
  • BOLESŁAW ŚMIAŁY op. 20, opera (1906-08)
  • TRZY PIEŚNI op. 19 na głos i fortepian (1908)
  • MEDUZA op. 27, opera fantastyczna (1908-11)
  • ANHELLI op. 22, poemat symfoniczny na orkiestrę (1909)
  • TRZY PIEŚNI DO SŁÓW CYPRIANA KAMILA NORWIDA op. 23 na głos i fortepian (1909)
  • BALLADYNA op. 25, poemat na fortepian (1909)
  • DWA NOKTURNY op. 30 na skrzypce i fortepian (1909)
  • RAPSODIA op. 33 na fortepian, skrzypce i wiolonczelę (1909-13)
  • KRÓL KOFETUA op. 24, poemat symfoniczny na orkiestrę (1910)
  • MONA LISA GIOCONDA op. 29 [lub 31], preludium symfoniczne na orkiestrę (1911)
  • KWINTET FORTEPIANOWY C-MOLL op. 35 (1913-16)
  • EROS I PSYCHE op. 40, opera fantastyczna (1914-16)
  • LAGUNA op. 36 na fortepian (1915)
  • TAŃCE POLSKIE op. 37 na fortepian (1915)
  • 9 ESQUISSES op. 39 na fortepian (1915)
  • 4 INTERMEZZI op. 42 na fortepian (1915-18)
  • KWARTET SMYCZKOWY D-MOLL op. 49 (1915)
  • KONCERT FORTEPIANOWY NR 1 G-MOLL op. 43 (1917-18)
  • PAN TWARDOWSKI op. 45, balet (1919-20)
  • FANTASIESTÜCKE op. 46 na fortepian (1919)
  • CASANOVA op. 47, opera (1921-22)
  • ITALIA op. 50 na fortepian (1923)
  • TRZY EROTYKI op. 51 na głos i fortepian (1923)
  • TRZY PIEŚNI op. 48 na chór mieszany a cappella (1924)
  • CZTERY UTWORY op. 52 na fortepian (1924)
  • SZEŚĆ UTWORÓW CHARAKTERYSTYCZNYCH op. 58 na fortepian (1924)
  • BEATRIX CENCI op. 53, opera tragiczna (1925-26)
  • DIABELSKI MŁYN, opera satyryczna (1928-30)
  • SUITA TANECZNA W 4 CZĘŚCIACH na orkiestrę (1931-32)
  • LILI CHCE ŚPIEWAĆ, operetka (1932)
  • SŁOWIK op. 55 na fortepian (ok. 1933)
  • PANI WALEWSKA, opera historyczna (1933-40)
  • APOLLO I DZIEWCZYNA, balet (1937)
  • PIETÀ (NA ZGLISZCZACH WARSZAWY), fragment dramatyczny na orkiestrę (1940-43)
  • KONCERT FORTEPIANOWY nr 2 (1941-42)
  • DZWONY, poemat na głos i orkiestrę (1942-48)
  • BALLADA op. 60 na głos i fortepian (1942)
  • KONCERT SKRZYPCOWY op. 70 [niedokończony] (1944)
  • POLONEZ UROCZYSTY na orkiestrę (1945-46)
  • WARSZAWA WYZWOLONA, poemat symfoniczny na orkiestrę (1950)